که ز ویرانی خویش است آباد

      دست بردار که تاریکم و سرد 

         چون فرو مرده چراغ از دم باد

            دست بردار ز تو در عجبم

               به در بسته چه میکوبی سر

                  نیست در خانه کسی میدانی 

                     سر فرو میکوبی باز به در

                        زنده این گونه به غم  ، خفته ام در تابوت

                           حرفها دارم در دل ، میگزم لب به سکوت ...

                              میروم یکه به راهی مطرود

                                 که فرو رفته به آفاق سیاه

                                    دست بردار از این عابر مست

                                       یک طرف شو ، منشین بر سر راه